اخه دل من دل ساده من تا کی می خوای خیره بمونی به عکس روی دیوار

  اخه دل من دل دیوونه من دیدی اونم تنهات گذاشت بعد یه عمر ازگار

  دیدی اونم رفت اونم تنهات گذاشت رفت تو موندی و

 بی کسی و یه عمر خاطره پیش روت

  دیگه نمیاد دیگه پیشت نمیاداز اون چی موند برات

 به جز یه قاب عکس روبروت

  اخه دل من دل دیوونه من..........

  این شعر و حداقل نصف شما ها گوش کردید

  با شنیدن این شعر یاد کی می افتید یاد چی می افتید ؟؟

  من یاد دوستام افتادم یاد کسایی که همدرد من هستن منو درک می کنن

  الهه عزیزم که عمریه دارم باهاش زندگی می کنم و

    مثل یه خواهر همرازم ..یلدای جیگرم که همیشه تو

   غصه هام پیشم و به جای درد دل منو فقط می خندونه با

    دلقک بازیاش..مهسای خوشگلم که محبتش بی

    کلک  ..سرگردون عزیزم که یه زمانی با من همدرد بود

    و توی مشکلام یاریم می کرد اما رفت ولی پیداش

    می  کنم..متال سیریش که همیشه با حرفاش منو شرمنده

    می کنه ...مریم نازم که با زنگ زدناش بهم  امید

   می ده و با صدای نازش روحیم و شاد می کنه وسینای

    عاشق که می دونم عاشقانه منو دوست داره

   اما بقیه دوستان که واقعا دوسشون دارم ..

   وقتی به شما ها فکر می کنم دیگه احساس تنهایی

    نمی کنم چون می دونم هیچ وقت  ترکم نمی کنید ..